Afgelopen maandag kwam Opa spontaan langs op de fiets met fietstassen vol met heel veel fruit. Hij had die dag een oom geholpen met het plukken van zijn fruit, dat doet hij wel vaker. Dus we mochten lekker graaien naar vers fruit; appels, peren, pruimen en........ perziken! Mmmmmh lekker, maar opa? De perzik groeit toch helemaal niet in Nederland? Nou wel dus!!

Ik wil niet opscheppen, maar qua groente en fruit ben ik toch zeker niet onderontwikkeld, ik ben toch wel redelijk opgegroeid in de boomgaard en/of moestuin, maar dat er gewoon perziken in de Nederlandse buitenlucht (of te wel de Culemborgse buitenlucht) groeide was mij al die jaren toch echt ontgaan. Ik was echt van mening dat ze of in een kas groeide of dat ze met vrachtwagens vol uit Spanje of Italië werden aangevoerd. (Dat gebeurt natuurlijk ook ,omdat die kwaliteit beter is)

Maar nee hoor, wij eten de komende dagen lekkere Culemborgse perziken......en natuurlijk appels, peren en pruimen. Mmmh lekker! (verbeeld je een klein lief jongetje in die met zijn handje naast zijn oortje zwaait en brabbelt: "mmmmm....ker")

We zijn weer lekker thuis, na een weekje Flevostrand aan het Veluwemeer zijn we weer huiswaarts gekeerd. De vakantie was top en het weer is ons 100% meegevallen. We hebben nu nog lekker een weekje vrij, maar we moeten echt gaan pakken. 1 September krijgen we de sleutel van ons tijdelijke huurhuisje en 1 oktober moeten we hier weg zijn. Dus we moeten nu echt aan poten en ik hoop echt dat ik nog een flinke opruim-aanval krijg, want màn wat kan een mens een troep hebben.

Ik weet eerlijk gezegd niet waar ik moet beginnen, maar ik hou het kort: We hebben ons paleisje verkocht! Ja een drama, ik weet het, maar we doen het allemaal voor die kleine, en dat geeft dan weer een ontzettend goed gevoel.

Het is een beetje te lang om het hele verhaal hier te gaan vertellen, maar bij ons achter, net in een woonwijk maar wel dicht bij het centrum komt een kleinschalig nieuwbouwproject. Dit project is zeer kindvriendelijk opgezet. Ik had nog steeds stiekem de hoop hier voor altijd te blijven wonen, maar aan een drukke straat, een kleine achtertuin en bijna geen leeftijdsgenootjes in de buurt begon het soms wel eens te knagen. Dus dit project was perfect voor ons (misschien net een jaar of 3 te vroeg, maar ach....). Toen daarna het huis van onze buren werd verkocht en daar 3 appartementen in kwamen, was dat wel een extra teken dat we geen verkeerde beslissing hadden genomen.

Maar toen natuurlijk ons paleisje verkopen, ik wilde geen situatie's met 2 huizen, dubbele lasten en slapeloze nachten. Ook al duurt het nieuwbouwproject nog zeker 1,5 jaar voor dat he klaar is, in deze tijd weet je het nooit. En ons paleisje zou ons paleisje niet zijn, als het niet binnen 3 weken verkocht was! Met pijn in mijn hart gaan we dit huis op 1 oktober verlaten om tijdelijk te gaan huren tot ons nieuwe stulpje klaar is. Stulpje? => lees vierkante blokkendoos waarvoor ik heel veel inspriratie op moet gaan doen bij picasa-nieuwbouw-vriendinnen.
Conclussie: Soms staat me een zenuwinzinking nabij als ik besef dat ik dit prachtige paleis waar we zelf anderhalf jaar hard aan gewerkt hebben moet verlaten, aan de andere kant zie ik een heerlijk mooi fris huis voor me met aan de voorkant een mooi grasveld (geen straat!) waar die kleine lekker op kan spelen en aan de achter kant een mooie tuin waar we heerlijk kunnen genieten.

Totaal geen inspiratie op dit moment, wil mijn blog zo graag een make-over geven, maar er komt niets uit mijn handen. Ben futloos en inspiratieloos.......

Overal zie ik mooie blogs van moeders de mooiste dingen kunnen maken, iedere avond een biologisch verantwoorde maaltijd op tafel zetten en ook nog de gelukkigste kinderen van de wereld hebben. En ik zit hier dan.....*zucht*.......met even helemaal niets.....